
Casa CocoEen huis voor Coco.En een plek voor iedereen die rouwt.
Hoe het begon
Een dag voor onze dochter Coco stil geboren werd, begonnen we een huis te bouwen aan de rand van Berlijn.
Toen ik zonder haar thuiskwam, kon ik niet binnen zijn, door de lege kinderkamer. Buiten komen kon ik ook niet, want de mensen zouden vragen waar mijn baby was. En op het kerkhof wist ik niet wat ik moest doen.
Er was geen plek voor wat er gebeurd was. En geen plek voor wat er op dat moment met mij gebeurde. Ik was niet meer wie ik vroeger was. Maar wie ik nu zou worden, wist ik nog niet.
En dan was er mijn grootste angst: dat Coco vergeten zou worden. Ze werd stil geboren, bijna niemand had haar gezien. En telkens weer hoorde ik zinnen die deden alsof dat geen echt leven was geweest. Voortdurend dacht ik erover na hoe ik ervoor kon zorgen dat ze niet vergeten werd. Niet door ons, en niet door anderen.
Dus besloten we: het huis dat we aan het bouwen zijn, moet haar mee dragen. Elke dag, in elke kamer. En zo werd Casa Coco geboren.
Een houten huis met tuin in Kleinmachnow, amper tien minuten fietsen van het S-Bahnstation Zehlendorf. Dicht bij de stad. En ver genoeg weg.
Elke kamer is een driehoek. Bijna alle meubels zijn ingebouwd. En overal waar het huis naar buiten kijkt, is er een raam. Zo voelt het heel open.
Het huis is voor mij een metafoor geworden. Iets kan er heel anders uitzien dan je verwacht. En het werkt toch.













Overal is Coco
We wilden Coco niet alleen een plekje in een hoek geven. We wilden dat ze overal was. Dus vroegen we ons bij elke kamer en bijna elk meubel af: hoe kan het over haar vertellen?
Zo staat er in onze leefruimte nu een ronde tafel waar een stuk aan ontbreekt. Onder het dak brandt een kleine ster, altijd. In de tuin staat haar naam in klei tussen de bloemen. En de badkamer is helemaal zwart, voor het zwarte gat en de leegte die altijd zullen blijven.
Onze zoon Wolf tekende wat hij over zijn zus denkt. We vergrootten de tekening en bouwden er een tafel van: een tafel vol gedachten, met drie stoelen. De vierde ontbreekt. Van een andere tekening van hem knoopte mijn man een tapijt.
Bijna elk voorwerp in huis vertelt over haar.
Een museum voor Coco
En toen gebeurde er iets ongelooflijk moois. Omdat we het huis zo radicaal anders hadden gedacht, vol verhalen en symbolen, ontstond er ook voor anderen een manier om erbij te horen.
Vrienden en familie brachten dingen mee voor Coco, of maakten iets voor haar. Een vriendin vormde een hart uit keramiek. Anderen maakten kandelaars of schilderden. Buren brachten planten voor Coco's hoekje in de tuin. Stukje bij beetje werd het huis een soort museum voor Coco.
Bij een onderwerp waarbij de meesten niet weten wat ze moeten zeggen of doen, en daarom zwijgen, was er plots een manier om erbij te zijn. Om iets bij te dragen.
Dat drijft mijn werk tot vandaag. Er is zo weinig gedeelde rouwcultuur. Daarom is er soms een radicaal andere weg nodig om ruimte te openen. Een ruimte vol verhalen, symboliek en schoonheid, waarin anderen kunnen binnenkomen en mee vormgeven.
Een open huis
Toen we het huis plannen, schreven we op hoe het moest zijn:
"Een huis vol licht, omringd door groen. Vol gezellige rommel, vol muziek en mensen die graag samen zijn. En er is eten voor iedereen."
Dat is het precies geworden. Een huis voor bezoek, met een lange tafel in de tuin en een vuurschaal. Een huis om samen te zijn, van het leven te genieten en er helemaal te zijn, voor alles wat erbij hoort.
Daarom open ik Casa Coco ook voor anderen en voor hun rouw. Wat ik hier voor Coco gevonden heb, doe ik nu met anderen: samen zoeken we een vorm voor wat ontbreekt. Voor een afscheid, een herinnering, een ritueel.
Hier vinden onze creatieve workshops plaats, het Casa Coco Grief Collective. Hier begeleid ik mensen in hun rouw. Hier maken we herinneringen en houden we ceremonies.
Bij de breiworkshop zaten twaalf mensen aan de lange tafel in de tuin, die elkaar voordien niet kenden. Bij de schrijfworkshop zaten we met tien aan tafel in huis, en op het einde bleef iedereen twee uur langer. Niemand wilde weg, zo mooi was het.
Goed eten en goede drank horen er altijd bij. Voor mij is dat een houding: ruimte maken voor rouw betekent niet dat alles zwaar moet zijn of er droevig moet uitzien.










De deur van Casa Coco staat open.
Voor rouw, voor feesten, voor nieuwe ideeën.
Wat wil jij hier laten ontstaan?





