Rouwcultuur anders denken

Four Flags

Zoveel dat nog gezegd wil worden.

Tijdens mijn opleiding tot death doula stootte ik op het boek The Four Things That Matter Most van Ira Byock. Die palliatieve arts vond vier zinnen waar het op het einde in onze relaties om draait.

Wat op het einde telt, telt ook nu. Waarom wachten we zo vaak tot het sterfbed om die zinnen te zeggen? Dus brachten Eike König en ik ze op grote vlaggen, midden in het gewone leven. Eén ervan veranderden we: van Please forgive me werd I am sorry. Want sorry zeggen kun je gewoon, en wel nu.

Vlaggen hebben wind nodig om open te vouwen. Zoals het energie vraagt om die zinnen uit te spreken. Soms zijn de woorden goed te lezen, soms vouwen ze zich dicht. Net als de relaties waarover ze gaan.

Nu maken we er een vorm van waar mensen aan kunnen meedoen, voor hospices en andere plekken waar mensen elke dag met leven, dood en verlies te maken hebben.

Een doorlopend artistiek project, ontwikkeld met Eike König. Geïnspireerd door Ira Byocks boek The Four Things That Matter Most.

Status
Doorlopend project

Een project naar jouw plek halen

Rouw is overal. In ziekenhuizen en hospices, in kinderdagverblijven en scholen, in musea, bibliotheken en theaters, op festivals en kerkhoven, in kerken, kantoren, woonzorgcentra, buurten en op pleinen. De lijst is eindeloos. Overal waar mensen zijn, is rouw. Laten we hem zichtbaar maken.

Heb je een idee?

Laten we praten