Hoe dat eruit kan zien
Van kist tot cocon
Hoe een kist een cocon werd,en Coco een vlinder.
Dit was het afscheid van onze dochter Coco. Hier is mijn werk begonnen. En het draagt ons nog altijd.







Toen onze dochter Coco stierf, hielden we voor het eerst een babykistje vast. Hoekig, donker hout, gewoon een grote kist in het klein. Het was het lelijkste ding dat ik ooit gezien had. De gedachte haar daarin te begraven, was niet te dragen.
We wilden haar in de aarde begraven, dus een kist hadden we nodig. Alleen zagen we niet in waarom die er zo standaard moest uitzien. Dus lieten we eerst het woord kist los, en dachten we aan een cocon. Daarmee kwam er een betere vraag: wat heeft zij nodig, en wat hebben wij nodig, om haar terug te geven aan de natuur?
Het hele verhaal lezen
Voor ons werd Coco een vlinder, en haar licht een ster. Die beelden hebben ons zo gedragen dat we het hele afscheid ermee vormgegeven hebben.
Onze vriend, kunstenaar David Schiesser, beschilderde de cocon: Coco die een vlinder wordt, gedragen door licht en liefde. De binnenkant van het deksel kleurden we samen in.
Daarbij schilderde hij een beeld over twee doeken: wij als gezin aan een rivier in het bos, Coco's ster in onze handen. Samen met de cocon is het een drieluik. Eén deel hangt bij ons thuis, één in ons weekendhuis. In het derde rust Coco, in haar graf.
Zo ligt Coco's cocon niet zomaar op het kerkhof. Hij is verweven met ons leven, elke dag.
Een kist of een urne kan zoveel meer zijn dan een omhulsel. Beschilderd, gebouwd, helemaal opnieuw gedacht, met kleuren, tekens en verhalen die alleen bij deze ene mens horen. Samen vinden we de vraag die bij jullie afscheid past.
Is er iemand gestorven, of komt er een afscheid aan?
Vertel me wie of wat je mist.Samen vinden we de juiste vorm.
Laten we pratenWil je iets bewarendat blijft?
Laten we praten