Hoe dat eruit kan zien
Een kroon van bloemen
Hoe een begrafenissamen een kroning werd.
Dit was het afscheid van onze dochter Coco. Hier is mijn werk begonnen. En het draagt ons nog altijd.




Ik wilde Coco zelf naar haar graf dragen. Ik wilde niet dat iemand anders dat deed. Maar ik wist niet hoe ik dat ooit zou kunnen: mijn eigen kind naar haar graf dragen.
Toen kwam de gedachte: wat als ik haar niet alleen draag? Als het afscheid een ritueel wordt waarin iedereen haar samen met ons naar haar graf draagt?
Het hele verhaal lezen
Zo ontstond het idee: als we haar allemaal dragen, dan kronen we haar ook allemaal samen. Coco's achternaam is König, Duits voor koning. Dat maakt haar toch een beetje een koningin.
Rond haar cocon knoopte ik een zacht lint waar je bloemen in kon steken. We vroegen alle gasten een wilde bloem mee te brengen. Eén voor één kwamen ze naar voren en staken hun bloem erin. De kroon werd voller, wilder, levendiger.
Toen we Coco naar buiten droegen, droegen al die bloemen haar mee, en al die mensen die ze hadden meegebracht. Zo hebben we het samen gekund: haar naar haar graf dragen.
Een lint en wat wilde bloemen. Meer was er niet nodig. Maar omdat we de begrafenis als een kroning dachten, werd het een ritueel dat ons allemaal gedragen heeft. Bij jullie is het misschien een lied dat iedereen zingt, een steen die iedereen meebrengt, of een weg die jullie samen gaan.
Coco, koningin.
Gekroond op de dag dat we haar te rusten legden.
Is er iemand gestorven, of komt er een afscheid aan?
Vertel me wie of wat je mist.Samen vinden we de juiste vorm.
Laten we pratenWil je iets bewarendat blijft?
Laten we praten