Hoe dat eruit kan zien

Een eigen muziekstuk

Geïnspireerd door de muziekdie speelde toen Coco stierf.Gedragen door de stemmenvan de mensen die haar graag zien.

Dit was het afscheid van onze dochter Coco. Hier is mijn werk begonnen. En het draagt ons nog altijd.

Toen Coco stierf, speelde in de kamer Sleep van Max Richter. Een rustig stuk van meer dan acht uur, geschreven om bij te slapen. Voor ons werd het de klank van dat moment.

Voor het afscheid vroegen we muzikant Jeremy Black om er iets nieuws van te maken. Met onze stemmen erin.

Het hele verhaal lezen

Jeremy liet zich door Sleep inspireren en schreef een stuk waarin ook zijn eigen gevoelens een plaats kregen.

Dan kwamen onze stemmen erbij. We vertellen erin over Coco. Haar grote broer, toen vier, zingt zijn liedje: zijn zus is de grootste ster. En mijn vriendin leest een gedicht dat ons in die dagen gestuurd werd en dat ons rechtgehouden heeft.

Het stuk speelde terwijl de mensen de kerk binnenkwamen. Nog voor iemand één woord gezegd had, was iedereen al bij Coco. Bij het moment waarop ze stierf, en bij de mensen die haar graag zien.

Misschien is het bij jullie het liedje dat altijd in de auto speelde. Een oud spraakbericht. De stemmen van de kleinkinderen. Uit wat er al is, kan een stuk groeien dat de hele ruimte vult met die ene mens.

Is er iemand gestorven, of komt er een afscheid aan?

Vertel me wie of wat je mist.Samen vinden we de juiste vorm.

Laten we praten
Laten we praten