Hoe dat eruit kan zien
Een lichtje om mee te nemen
Honderd keer haar naam,in het handschrift van haar broer.
Dit was het afscheid van onze dochter Coco. Hier is mijn werk begonnen. En het draagt ons nog altijd.





Coco's grote broer was toen vier en had net leren schrijven. Overal schreef hij haar naam.
Voor de begrafenis zochten we iets om de mensen mee te geven. Geen aandenken dat in een kast verdwijnt, maar iets dat je gebruikt.
Het hele verhaal lezen
Zo kwam het idee van een kandelaartje met haar naam. Een kaars aansteken is een van de oudste gebaren van herinnering: een licht voor iemand die er niet meer is.
We bestelden honderd houten kandelaartjes en een graveermachine. Van het handschrift van haar broer maakten we een sjabloon.
Dan kwamen vrienden helpen. Aan de tafel in de woonkamer graveerden we samen haar naam, honderd keer, in hout.
Coco. Coco. Coco.
Het doet iets, een naam keer op keer te schrijven, samen met anderen. En dan te zien hoe mensen die naam mee naar huis dragen. Zeker als een van je grootste angsten is dat hij ooit niet meer uitgesproken wordt.
Tot vandaag stuurt iemand ons soms een foto van een brandende kaars. En telkens betekent dat: vandaag heeft er nog iemand aan Coco gedacht.
Bij jullie kan het iets heel anders zijn: het lievelingsrecept op een klein kaartje, een steen van een geliefde plek, een zin in haar of zijn handschrift. Iets kleins dat iedereen meeneemt en dat de naam verder draagt.
Is er iemand gestorven, of komt er een afscheid aan?
Vertel me wie of wat je mist.Samen vinden we de juiste vorm.
Laten we pratenWil je iets bewarendat blijft?
Laten we praten